Σε αφετηρία επανεκκίνησης ... Του Γιάννη Τσίχλα

2017-05-15 11:00


Εκ των γεγονότων οδηγούμαστε στην εκδοχή, ότι, οι όποιες ριζοσπαστικές επιλογές για να είναι άξιες λόγου παίρνουν ρίσκα και δεν μπορεί να ισχύουν «εκ των υστέρων». Προκύπτει αμφισβητούμενος ο ριζοσπαστισμός, π.χ. όσων αποδέχτηκαν ή ανέχτηκαν, ότι ήταν ώριμο προς εφαρμογή έστω μικρό μέρος του προεκλογικού κυβερνητικού σοσιαλιστικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ και έκριναν ανώριμη την καταδίκη του ως μασκαρεμένη δεξιά πολιτική που ήταν στην ουσία. (Τώρα δεν χρειάζονται μάσκες).


Σε παραπλήσια κατηγορία αμφισβητούμενης ριζοσπαστικοποίησης τοποθετούμαστε και όσοι -δικαιωμένοι (;) εκ των υστέρων- ενώ καταγγέλλαμε τις όλες μεθοδεύσεις διατυπώνοντας πολιτικό λόγο αποκαλυπτικό των καταστάσεων, δεν καταφέραμε επί του πρακτέου να αποτρέψουμε έστω μέρος των δεινών, πείθοντας έστω τα ...παιδιά μας.

Οι ριζοσπαστικές πολιτικές έχασαν το τάιμινγκ, τις μεγάλες ευκαιρίες της παρελθούσας «αμεσότητας» που θα έδιναν προοπτική παρά τις όποιες δυσκολίες και την προς στιγμή απομόνωση. Που θα τις ανέβαζαν στις συνειδήσεις των αγωνιστών ως τα ξεχωριστά διαμάντια μέσα στη λάσπη, ως τον φάρο στο σκοτάδι. Παρ’ όλα αυτά, τα πολιτικά κενά παραμένουν με όλα τα ενδεχόμενα να είναι ακόμα ανοιχτά. Ότι αυτοαποκαλούμενο ριζοσπαστικό απόμεινε ας αποδείξει την αξία του μέσα στα όρια που το ίδιο και οι εξελίξεις επανακαθορίζουν.

Τώρα που αποκαλύφθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ (πριν ήταν το ΚΚΕ, το ΠΑΣΟΚ, η ΕΔΑ…) και τον καταγγέλλουν και οι ...πέτρες, δεν προσφέρει κάτι ξεχωριστό η όποια και από όποιον επιπλέον καταγγελία. Οι δίκες, οι καταδίκες και οι αφορισμοί είναι ο εύκολος τρόπος για όσους αναζητούν την εκ των υστέρων προσωπική δικαίωση που είναι εκ διαμέτρου αντίθετος με τις δυσκολίες των κινηματικών εκτιμήσεων που καθορίζονται από τα πεπραγμένα του «παρόντος χρόνου». Μάλλον οι εκ των υστέρων εκδικητικές κραυγές περί προδοσιών, υποκρύπτουν την υστερόβουλη εκμετάλλευση και ενίσχυση του όλου κλίματος ηττοπάθειας. Είναι τακτική επακόλουθη των προηγούμενων κραυγών υποστήριξης και υστερικής αριστερής έπαρσης. Χωρίς σαφή διαχωρισμό από αυτές τις τακτικές οι επίκαιρες των αναγκών κινηματικές πολιτικές έχουν πρόσθετες δυσκολίες να κατασταλάζουν.

Εν προκειμένω, μόνο όταν η όποια παραδοχή της ήττας προσκομίζει νέα δεδομένα, μπορούμε όσοι μας ενδιαφέρει, να συζητάμε την συνέχιση του αγώνα όχι εκ του μηδενός αλλά από αφετηρία επανεκκίνησης βρίσκοντας την άκρη του κομμένου νήματος που συνδέει τα προηγούμενα με τις παρούσες άκρως ενδιαφέρουσες καταστάσεις, με τις νέες δυνατότητες που κομίζουν και που πάνε να εξαφανιστούν κάτω από το βάρος των καταθλιπτικών συνθηκών. Όσοι μένουν στο παρελθόν και βαθυστοχάζονται το μέλλον έχουν ήδη αποδεχτεί -χωρίς ίσως να το καταλαβαίνουν- ως εφικτή διέξοδο την αποστράτευση από το παρόν.

Με αυτούς τους συλλογισμούς, δεν αποδέχομαι σαν «τελικά» τα συμπεράσματα ούτε από τα σημερινά γεγονότα της «ήττας» ούτε και τα απίθανα που …πιθανόν να πετύχαιναν την «νίκη» με την επαναστατική κυβερνητική έφοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Όλα, υπαρκτά, πιθανά και απίθανα, τα εντάσσω με την ξεχωριστή σπουδαία σημασία τους στη συνολική διαδικασία ωρίμανσης προϋποθέσεων. Αυτή την διαδικασία θεωρώ «κινηματική», αφού νομοτελειακά ανάλογο του επιπέδου ωρίμανσης είναι και το επίπεδο των επερχομένων γεγονότων. Αυτή η κατ’ εξοχήν κινηματική διαδικασία ωρίμανσης δεν βλέπει φώτα δημοσιότητας και αναγνωρησιμότητας, δεν πληρώνεται δεν ψηφίζεται, δεν, δεν, δεν...

Αν δεχόμαστε πως ο αγώνας για βελτίωση της κοινωνίας που ζούμε είναι απαραίτητος και αναγκαίος για την ύπαρξη της ίδιας της ζωής και όχι για την δικαίωση των όποιων πεποιθήσεων μας, τότε πρέπει να σκεφτόμαστε πως: Τα όποια μεγάλης ή μικρής σημασίας γεγονότα, τα βαφτίζουμε «ήττες» ή «νίκες» δίνοντάς τους ένα «όνομα», κάπως να τα καταγράφουμε. Η ιστορία ως γνωστόν με τα παιχνίδια της σε αρκετές περιπτώσεις αλλάζει τόσο τα «βαφτιστικά» ονόματα όσο και τον χαρακτήρα τους. Πολλές «νίκες» μετονομάζονται «ήττες» και ανάποδα.

Οι ειλικρινώς συμπάσχοντες ηττημένοι που αναζητούμε διεξόδους αρνούμενοι τον ρόλο του θεατή, ας συναισθανθούμε ένα σκίρτημα της επαγωγικής σκέψης του Όσκαρ Ουάϊλντ όπως καταγράφτηκε στο «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέη» στη σελ. 13, εκδ. Ελευθεροτυπίας 2006) : «...Καλύτερα να μην διαφέρεις από τους συνανθρώπους σου. Οι άσχημοι και οι ανόητοι είναι οι τυχεροί αυτού του κόσμου. Μπορούν να κάθονται με την ησυχία τους να χαζεύουν το έργο που παίζεται μπροστά στα μάτια τους. Μπορεί να μην ξέρουν τι θα πει νίκη, αλλά τουλάχιστον γλιτώνουν από τη γνώση της ήττας».

Και επανεκκίνηση σαφώς δεν θα υφίσταται όσο δεν προβάλλονται μέσα από τις κάθε επιμέρους πρωτοβουλίες οι αποδείξεις ότι: Ναι υπάρχει ιστορική προοπτική γι’ αυτόν τον θαυμάσιο ελληνικό τόπο. Αποδείξεις που να μπολιάζουν με αυτόν τον «ΣΚΟΠΟ» τα υπό διαμόρφωση νέα άμεσα αιτήματα του πολύμορφου και πολύτροπου πολιτικού κινήματος. Ας υποστηρίξουμε με τον αγώνα μας αυτόν τον θαυμάσιο ελληνικό τόπο, κατ’ εξοχήν τόπο παραγωγής πολιτισμών και θρησκειών που όπως αναλύει και κρίνει αναγκαίο κατά την μεταβατική εποχή μας ο Γεράσιμος Κακλαμάνης στο «Ανατολικόν ζήτημα» «...μια νέα θρησκεία οφείλει να ξεπεταχθεί από αυτόν...»



ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΧΛΑΣ

Επικοινωνία

hmerologio

hmerologio

 

Μπορείτε να μας βρείτε και εδώ

 

Επικοινωνία

Ραδιόφωνο Άνω Βριλησσίων radioanovrilissia@yahoo.com