Ντουλειά, ντουλειά, ντουλειά!-Του Χαράλαμπου Λαζάνη

2017-04-10 01:23

Στη χώρα της διαρκούς αξιολόγησης και της πρωταπριλιάς.

Με τη φάρσα μόνιμα εγκατεστημένη στην καθημερινότητά μας, τί να την κάνεις την πρωταπριλιά; Μάλιστα η μονιμοποίησή μας σε πρωταπριλιάτικη συνθήκη προσέλαβε και ηθικό κύρος καθώς, σύμφωνα με τούτη την παρατραβηγμένη για τη νοημοσύνη μας φάρσα, η δημοκρατία λειτουργεί «καλώς λίαν», κι επομένως είναι ανεπίτρεπτο, με αφορμή την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, να τίθεται θέμα κρίσης της Δημοκρατίας: η σύνδεση αυτή χαρακτηρίζεται εγκληματικά ανεύθυνη και αυτό ακριβώς ισχυριζόταν, τον Σεπτέμβριο του 2011, ο πρόεδρος της Βουλής απευθυνόμενος στους έφηβους βουλευτές μυώντας τους, έτσι, στη Δημοκρατία μέσω του θεσμού της Βουλής των Εφήβων.

Τί κι αν, στις τελευταίες εθνικές εκλογές, ο καθηγητής συνταγματολόγος Γιώργος Κασιμάτης συνέστηνε στους πολίτες αποχή και πολιτική ανυπακοή, ενώ δύο χρόνια νωρίτερα είχε καταγγείλει το καθεστώς ως πραξικοπηματικό, με παράδοση της κυριαρχίας της χώρας; Τί κι αν ο οικονομολόγος καθηγητής James K. Galbraith θεωρεί πως η οικονομική επιστήμη μπορεί επάξια να καταστεί αντικείμενο σπουδής της εγκληματολογίας ; κι ότι στην Ελλάδα δεν εφαρμόζεται οποιαδήποτε «οικονομική πολιτική» παρά ψυχρός οικονομικός εκβιασμός και πολιτική δικαστικού επιμελητή;

Έτσι, άποψη ότι το χρέος δεν είναι (μόνο) οικονομικό εργαλείο πλουτισμού των πιστωτών αλλά (κυρίως) πολεμικό εργαλείο εξόντωσης των οφειλετών, εξόντωσης βιολογικής, κοινωνικής και πνευματικής, παραμένει λογοκριμένη ή εκτίθεται σαν εξωφρενική. Κι όμως, έχει πια καταστεί σαφές στους κοινούς θνητούς ότι απέχουμε πολύ από την περίπτωση του πιστωτή που εύχεται για την καλή υγεία και, έως ένα βαθμό τουλάχιστον, για την ευημερία του οφειλέτη ως εγγύηση ότι αυτός θα είναι ικανός να ανταποκριθεί στην υποχρέωσή του.

Στην πραγματικότητα, η παλαιά πρακτική της ληστείας μετά φόνου, σαν μέθοδος πλουτισμού (δι’ αρπαγής της λείας) και κατάκτησης χωρών (της ακίνητης, μη μεταφερόμενης λείας) με εξόντωση του ιθαγενούς στοιχείου και διαγραφή των δικαιωμάτων του, έχει προκριθεί και τεθεί σε εφαρμογή από τους «Θεσμούς» με την ενεργή συναίνεση, είτε το αντιλαμβάνονται είτε όχι, των εκπροσώπων της Δημοκρατίας μας, με κατ’ ουσία μόνο τον παραπάνω χαρακτηρισμό να θεωρείται απαράδεκτος. Πρακτικά ωστόσο, το δημοκρατικό πλαίσιο χρησιμοποιείται ακριβώς για εξωραϊσμό της Ληστείας μετά Φόνου· σε αυτό βαπτίζεται, και από αυτό αναδύεται το έγκλημα εξωραϊσμένο ως δημοκρατικά κυρωμένες πολιτικές αντιμετώπισης της «οικονομικής κρίσης» και των παράπλευρών της απωλειών.

Πώς λοιπόν να πιστέψουμε στις μάχες που δίνουν οι κυβερνήσεις μας κατά των απαιτήσεων των δανειστών, όταν αποσιωπάται ότι, όχι απλά η κλοπή, αλλά η εξόντωσή μας είναι η στρατηγική τους επιδίωξη; Όταν εμείς, οι απλοί πολίτες το έχουμε αντιληφθεί, οι εκπρόσωποί μας γιατί να μην το αντιλαμβάνονται; Και με τί καρδιά να στελεχώσουμε δομές αλληλεγγύης και υπέρβασης της κρίσης όταν οι οργανωτές τους είναι οι ίδιοι που χειρίζονται τις δομές εξόντωσης και αμείβονται από αυτές;

Έτσι, δεν πρόκειται να τελεσφορήσουν οι όποιες μάχες για ισοδύναμα μέτρα και επαναδιαπραγματεύσεις για την «βιωσιμότητα» του χρέους, απλά γιατί αντίκεινται στην εκπλήρωση του διπλού στρατηγικού στόχου των πιστωτών, στο «ληστεία μετά φόνου», με την εξαίρεση πάντα των μαχών που αφορούν στην καταβολή του κόστους για τα αναγκαία μέτρα συντήρησης του σκηνικού της φάρσας· για να μην καταρρεύσει πρόωρα και τρομάξει, με απρόβλεπτες ακόμα συνέπειες, τα θύματά του στην Ελλάδα και σύντομα στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθ’ οδό και κείνες προς τα νέα τους, τριτοκοσμικά, πεπρωμένα. Πρέπει πάση θυσία οι αξιώσεις του συστήματος για πρόοδο, για αλλαγή και για γνώση, να διατηρηθούν από τα ίδια τα θύματα των ναυαγίων της προόδου, της αλλαγής και της γνώσης. Και μέχρι σήμερα η Δημοκρατία μας υπηρετεί τις ανάγκες του έργου αυτού με επιτυχία. Κι ας μας προτρέπουν επιτακτικά οι δανειστές με τρεις λέξεις: ντουλειά, ντουλειά, ντουλειά! Κι ας ακούμε εμείς, όσων τα φίλτρα δεν έχουν αχρηστευτεί από το ψέμα της καθημερινότητας: εξόντωση, εξόντωση, εξόντωση!

Σύμφωνα με ένα δοκιμασμένο ρητό, η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα του πολέμου. Ίσως γι’ αυτό δεν μας περνάει από το μυαλό πως μέσα από τη μεγάλη τεχνοεπιστημονική ανάπτυξη που γνωρίσαμε τον 20ο αιώνα, ο πόλεμος δεν θα παρέλειψε διακριτικά, όχι μόνο να λάβει το μερτικό του, ούτε καν τη μερίδα του λέοντος, αλλά να μας κάνει «κατοικίδια» στην αυλή του.


Αλλά είπαμε, Πρωταπριλιά έχουμε, ας πούμε και μια αλήθεια!


Χαράλαμπος Λαζάνης


Φωτογραφία: ΑΠΕ-ΜΠΕ, AFP

Επικοινωνία

hmerologio

hmerologio

 

Μπορείτε να μας βρείτε και εδώ

 

Επικοινωνία

Ραδιόφωνο Άνω Βριλησσίων radioanovrilissia@yahoo.com