«Εγώ, τι μπορώ να κάνω;» Παρακάμπτοντας την πολιτική. Πρωτομαγιά 2016-Άριρο του Γιάννη Τσούτσια

2016-04-27 18:25

Πολλοί στις μέρες μας διαπιστώνουν ότι η κοινωνία έχει αποσυρθεί, ότι παραμένει αδύναμη και νικημένη, πως βρίσκεται σε σύγχυση, αδυνατώντας να προβάλει οποιαδήποτε αντίσταση, βιώνοντας καρτερικά τον κατήφορό της. Απορεί μαζί και η Αριστερά, επειδή ο κόσμος αδιαφορεί για τα αγωνιστικά της καλέσματα...

Η αλήθεια είναι όμως διαφορετική και ορατή για τους μη ηθελημένα τυφλούς: Ένα σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης, (πλην Λακεδαιμονίων και βολεμένων), ουδόλως ενδιαφέρεται γι’ αυτό το βαλτώδες πολιτικό σκηνικό και όσους περιστρέφονται γύρω του. Γι’ αυτό και το παρακάμπτει!

Ότι καλύτερο υπάρχει σήμερα στην κοινωνία, ως προσπάθεια, ελπίδα, κατεύθυνση, δεν εκφράζεται στο πεδίο της πολιτικής, έχει «αναχωρήσει»! Αυτό δείχνουν οι διαφορετικής φύσης απόπειρες που εκδηλώνονται, στην παραγωγή, στη φυγή των νέων προς την επαρχία, στο άνθισμα του σινεμά, στα γεμάτα θέατρα, στην ανάληψη ευθύνης του εργαζόμενου, στο κλίμα αλληλεγγύης. Και όσο η πολιτική διαδικασία είναι μπλοκαρισμένη, τόσο το πιο ενεργά ένα τμήμα του κόσμου την παρακάμπτει, αποδεσμεύεται από τα κεντρικά διλήμματα και σταθμίζει εξ’ αρχής την κατάσταση, συμπεριλαμβάνοντας την παράμετρο, «εγώ τι μπορώ να κάνω»;

Μετά από 6 χρόνια μνημονίων αχνοφαίνεται μια καταφατική προσέγγιση, που δεν εστιάζει στα αρνητικά, στη γκρίνια, στην μεμψιμοιρία, αλλά αναγορεύει σε πρωτεύον την αναζήτηση διεξόδου, όπου και όπως αυτή εκδηλώνεται, στην οικονομία, την παραγωγή, τον πολιτισμό, στις κοινωνικές σχέσεις, στη διανόηση. Ο λαός, (ένα μικρό αλλά υπερεπαρκές τμήμα του), επιδιώκει να αλλάξει το ίδιο του το κλίμα, την καθήλωσή του, την αυτολύπησή του, απομακρυνόμενος από το έδαφος της καταγγελίας, στο οποίο καθηλώθηκε η Αριστερά, που έτσι καθίσταται ανενεργή και απωθητική.

Όλα αυτά διαγράφονται πάνω σε μια κρίση του πολιτικού συστήματος χωρίς τελειωμό. Που ξεδιπλώθηκε με τη «στροφή» (τώρα και τη γελοιοποίηση) του ΣΥΡΙΖΑ, που περιέλαβε τους πάντες, όχι πια μόνο τον «δικομματισμό». Αυτή η κρίση εκπροσώπησης είναι τόσο βαθιά και δομική, όχι για την παραποίηση του προφανούς, (το «Όχι» που έγινε «Ναι»), αλλά επειδή διατρέχει τις υπάρχουσες δυναμικές και εναλλακτικές που κατατίθενται. Για όποιον λοιπόν, θέλει να προσεγγίσει διαφορετικά την πολιτική, μπροστά ανοίγεται ένας νέος πολιτικός κύκλος: Η κριτική σχόλασε, ότι είχε να πει κανείς το είπε, οι πάντες γνωρίζουν, τώρα απαιτείται πρόταση, όσοι δεν έχουν κάτι να πουν, θα παραγκωνιστούν.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε αιτούμενο καθίσταται η επανασύνδεση της κοινωνίας με την πολιτική, όχι όμως αναμορφώνοντας τα υπάρχοντα! Η επανεύρεση ενός πολιτικού δρόμου με έμφαση στις απόψεις, στη διέξοδο, που προϋποθέτει πολύμορφες παρεμβάσεις, από πολλές πλευρές, για τη μεγιστοποίηση της κοινωνικής δυναμικής. Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση διάλυσης. Οι όποιες θετικές συνεισφορές είναι διασπαρμένες σ’ ένα μεγάλο κύκλο δυνάμεων, ανθρώπων, οργανώσεων, συλλογικοτήτων, διανοούμενων, καταστάσεων, σε όλο το φάσμα της πραγματικότητας. Γι’ αυτό, ό,τι είναι θετικό να διασωθεί, είναι αδύνατον να στεγαστεί στο πλαίσιο κάποιου κόμματος. Η ενίσχυση της κοινωνικής διαθεσιμότητας αποτελεί προτεραιότητα, όχι οι κομματικές συγκροτήσεις.

Σήμερα είναι αναγκαίο ένα κίνημα απελευθέρωσης που να τα δει όλα εξαρχής, συνδέοντας την υπέρβαση των μνημονίων με την αναγκαία κοινωνική αλλαγή. Το αίτημα αυτό πρέπει να υποστηριχθεί και να αποσαφηνιστεί αδιαμεσολάβητα, μέσα στην κοινωνία, σύμφωνα με τις δικές της ανάγκες, όχι δια «εκπροσώπων» που καραδοκούν να το «εκφράσουν».

Η επιλογή είναι σαφής: Διατηρούμε επαφή με την ενεργό κοινωνία, μακριά από το δύσοσμο πολιτικό σκηνικό και εμμένουμε προσανατολισμένοι «κινηματο-κοινωνικά», όχι «κομματο-αγωνιστικά». Με το βλέμμα στα ουσιαστικά και με σαφέστερες τις αναγκαίες αποστάσεις...


Γ.Τ.

Φωτογραφία: Kilian Schonberger

Πηγή : ww.drasivrilissia.gr

Επικοινωνία

hmerologio

hmerologio

 

Μπορείτε να μας βρείτε και εδώ

 

Επικοινωνία

Ραδιόφωνο Άνω Βριλησσίων radioanovrilissia@yahoo.com